زن نوشت ...<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

صبح بي رمق پاييزي ازلابلاي پرده هاي كلفت اتاق خواب به روي تخت خواب مي خزد.

 

لاي پنجره را باز ميكنم تا خنكي باد صبحگاهي به تنهاييم سلام كند. آواز پرنده خسته اي از ميان درختان تكيده و خشك حياط به گوش ميرسد .

 

به طبيعت بي جان داخل خانه پناه ميبرم و با فشار دكمه استارت ماشين لباسشويي ، گردش لباسها ميان آب و كف آغاز ميشود.

 

سكوت ديوارهاي گچي بالاجبار مرا به سوي خاطراتم ميبرد. فهرست e-mail هاي بايگاني شده را نگاه ميكنم .

 

آه ... زماني كه بهترين عدد دنيا مال من بود! 20 سالگي و انبوه روزهاي شاد و غمگين به سبك خودش ! به اسم مستعار خودم در روزگار جواني خيره ميشوم و تصاوير مثل فيلم از برابر ديدگانم ميگذرد.

 

ازديدن اولين نامه اي كه دريافت كرده بودم لبخند نامحسوسي بر لبانم مي آيد.به ابتدا و انتهاي نامه ها نگاه ميكنم . بعضي از نامه ها را نصفه نيمه ميخوانم ، گريه امانم نمي دهد . كامپيوتر را خاموش مي كنم و به رفيق هميشگي روزگاران تنهايي پناه ميبرم.

 

به انعكاس تصويرم در آينه خيره ميشوم. از پشت مه چشمانم ، زني را مي بينم درهم شكسته با كوله باري از نا اميدي و خستگي بر روي شانه هاي نه چندان استوارش.

 

 

پنداشتي ،

چون كوه ، كوهِ خاموش دمسردم؟

بي درد، سنگ جامد بي دردم؟

 

من قله ام ،

 

               بلند ترين قله غرور

اكنون درون سينه من التهابهاست

 

 

هرگز گمان مبر،

شدخاطرات تلخ فراموشم

 

من سرد كوهم ،

                   آتشفشان خاموشم.

 

 

 

من

    دشت

           آب

               نور

 

من عطرپونه بودم

                       درژرفاي شب

 

آمد نسيم و رايحه ام را برد

تا ساحل سپيده صبح ستاره سوز

تا آستانِ روز

 

من دره عميق غمم

در من

پرواز ده

          طنين كلامت را

 

 

 

 

 

ديگر به اعتماد كه بايد زيست ؟

ديوار اعتماد فروريخت

و كسوت بلند تمنا ،

برقامت بلند تو كوتاهترنمود.

 

 

 

پايان آشنايي ،

آغاز رنج تفرقه

 

-          اينت درد!

 

 

 

 دردوردستها ،

باريده بود باراني ؛

                         سنگين و سهمناك؛

 

و دست استغاثه من ،

سدي نبود سيل مهيبي را ،

                                   كه مي آمد ؛

 

 و آخرين ستون ،

ازپايداري روحم را ،

                                 ميبرد.

 

 

 

تصوير زن از درون آينه محو مي شود .

 

ماشين لباسشويي با قدرت سانتري فوژ مي كند و مي ايستد.

 

پرنده رفته است و درختان حياط  نگاههاي نگران خود را به آسمان دوخته اند ، كاش توفان نيايد!

 

                                                    

                                                     

 

 

 

 

 

 

 

/ 2 نظر / 11 بازدید
سايه

«دردی، عظیم‌ دردیست..با خویشتن نشستن..در خویشتن شکستن...»

سارا

آيا ماجراي عمه مرا شنيده ايد؟ عمه من هميشه تنها بود، خيلي هم زياد گريه مي كرد. همه مي گفتند علتش اين است كه هيچ وقت عاشق نشده! بعد عمه ام عاشق شد، اما حالا بازهم گريه مي كند! چون مي ترسد معشوقش تركش كند، حالا نمي دانم عاشق بودن بهتر است يا عاشق نبودن؟! ( شل سيلور استاين ) بابت تذكرت ممنون ليلي جان، درستش مي كنم گرچه اوني كه من نوشتم هم فكر نكنم غلط باشه با استناد به تاريخ هنر. پنگوئن ها را من هم ديدم خيلي عالي بود. كابوس در بيداري هم فوق العاده بود. موفق باشي.